“Bijzondere geluiden uit Sijtwende”

Het 8e wedervaren

 

Donderdag, 27 december 2018

Ik wandel nog steeds met mijn 2 hondjes in het Sijtwendepark.  Ik heb met een vriendin gemeten dat een “rondje” park ongeveer 450 meter is. En als we lekker lopen te kletsen lopen we wel tussen de 5 a 8 rondjes. Dat is, zelfs in dat relatief kleine park, bijna die 10.000 stappen die je per dag nodig hebt om gezond bezig te zijn. En daarnaast loop ik ook nog wat meters in supermarkt, thuis, ik heb geen lift dus trap op trap af in de flat.

 

Mijn parkmaatje had een app geïnstalleerd waarmee je kunt zien waar je gelopen hebt. Het was grappig om te zien welke routes we in dat relatief kleine park wandelen. 

25 december hadden we afgesproken. Ik was een groot deel van de dag alleen, en zij ook. En hoeveel mensen we  daar tegen kwamen! Bekenden en minder bekenden. Maar iedereen wenste elkaar een “Merry Christmas”, of een Gezegende Kerst of fijne dagen. En er volgde vaak een praatje over wat ga jij doen?

Kus of knuffel voor de bekende. Warme handdruk voor de minder bekende.

Zouden we dit echt moeten gaan missen?

 

Waar ga ik volgend jaar heen als we met onze viervoeter eigenlijk niet meer zouden kunnen wandelen in “ons honden/mensen ontmoetings park”. Laten we onze honden dan thuis? Nee, dan laten we onszelf ook thuis. Wat is dit park toch een prachtig bindmiddel.

Ik vind het steeds meer verdrietig, dat een plek die zorgt voor zoveel vriendschap en het samenzijn van onze honden, gesloten zou moeten worden.

 

De honden zouden elkaar ook zo missen! Het is niet makkelijk een nieuwe plek te vinden waar ze de bekende luchtjes vinden. En dat sommige honden wat “lastiger” zijn dan andere, in het Sijtwendepark hebben ze elkaar leren kennen en geleerd elkaar te accepteren en zich netjes te gedragen tegenover tweebeners in het park.

 

All I want for Christmas is…. Laat het gedeelte waar honden mogen loslopen zoals het is.

 

———————————————————————————————————————————————————————————————————————————–

Het 7e wedervaren

 

Dinsdag 31  juli 2018

Ik kom zo vaak in het Sijtwendepark. Een week of zo geleden zag ik een zeer enthousiaste meneer die, denk ik, tegen beter weten in water uit de sloot aan het halen was om plantjes te redden. De schat! Dank je wel lieve meneer, maar zo zonde dat het niet heeft geholpen.

Met enige regelmaat zie ik gemeente-auto’s rondrijden met zo’n grote tank. Die geven de plantenbakken water. En ja, dat snap ik. Dat zijn planten in een kuip waarin water beter benut wordt. Maar dood gaan ze toch… sorry dat ik het zo bot zeg. Of.. moeten ze blijven en blijven en blijven sproeien. De vraag is of ze dat doen.

 

Ik ben geen bioloog of kenner wat er zal gebeuren als het zo droog blijft. Maar ergens denk ik …. en daar komt mijn hardop gemijmer.

 

Misschien is het tijd dat bepaalde planten en bloemen en zelfs bomen nu de “geest” geven. Of simpel gezegd dood gaan. In mijn leven heb ik tweemaal zo’n warme en droge zomer meegemaakt. In 1976 was het volgens mij en nu weer. Volgens mij is de natuur na ’76 redelijk hersteld. Of het nu weer gebeurt? Dat weet ik niet.

Al mijmerend denk ik ook aan de grote griepepidemie ergens rond 1750. Pin mij niet vast op jaartallen. Maar waar het mij om gaat is: de sterke individuen overleven. En sterk zijn de mensen, dieren en planten die zich het best kunnen aanpassen.

 

En als ik het Sijtwendepark nu zo zie… die grasvelden en sommige bomen en de bloemen… Nee, die gaan het niet redden. Even is het park ook minder aantrekkelijk voor de vele vaste parkbezoekers. Het zal wel wat rustiger in het park worden. Misschien maken die bloemperken wel heel veel zaden. Dat zie je wel vaker in tijden van droogte. En door de warmte is er heel veel tweede leg van de futen, waterhoentjes en – ja ook – de ganzen. Als het gras blijft verdrogen gaan de ganzen wel weg want die leven van groen gras. En hun vertrek is niet verkeerd: ook al heb ik niks tegen ganzen, het zijn er wat veel geworden op dit kleine oppervlak. De poep die ze achterlaten schijnt heel zuur te zijn, dus niet alleen smerig om te zien en slecht voor hondenmagen, maar ook slecht voor het gras.

 

Er zijn zo langzamerhand aardig wat gaten in het grasveld ontstaan. Vanwege de honden, de ganzen, de slechte bodemgesteldheid en de droogte. Wie kent de reclame van “dig a hole”….? In die gaten moet de gemeente maar eens sterke boompjes planten als de droogte voorbij is. Dat zijn de plekken waar het water dan naartoe gaat.

 

Dan kan het Sijtwendepark zijn ecologische functie weer vervullen. Bomen en planten trekken beestjes aan, denk op microschaal in de bodem aan bacteriën tot de worm die de grond, als die beter is dan het huidige zandpakket, lekker loswoelt. Zichtbaarder zijn dan mollen en muizen die het interessant maken voor roofvogels. Poep van dieren laat planten groeien. Bomen maken ruimte voor nesten. In de rietkragen zoeken watervogels voedsel en bescherming. En als het op deze manier aantrekkelijk is, komen mensen er graag naar toe om naar al dat moois te kijken en er met elkaar van te genieten.

 

Nu lijkt het evenwel een woestijn. Maar kijk en verwonder je: dit najaar zal het een blubberboel zijn, en in de winter zal het stil zijn. Maar komende lente? Ik blijf hopen.

In elk geval is een hek van 30.000 euro niet meer nodig. De natuur heeft het deze zomer zelf opgelost. De komende maanden komt er geen hond en mens meer.=

Usor Anonymus

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

 

Het 6e wedervaren

 

Woensdag 11 juli 2018

Ik schrijf zo nu en dan verhaaltjes over het Sijtwende park en hoe fijn het daar is. En het is er ook fijn. Er zijn verhalen over “bijtincidenten” maar die zijn nooit gemeld. Dus of ze gebeurd zijn mag een ieder zich afvragen.

Sijtwende is een mooi en prettig park om mensen te ontmoeten en je hond los te laten lopen.

 

En gaat er dan nooit dan iets mis? Nou zelden. Maar soms wel.

Afgelopen week liep ik met mijn 2 kleintjes langs hun “zwemsloot” en stond er een leuke jonge meid met haar even leuke jonge labrador. Mijn hondjes waren dol van pret. Grote hond om mee te spelen. En dat hebben ze gedaan. Totdat….. Zowel de grote jonge labrador achter de bal van mijn kleintjes aanging en het als zijn levens missie zag die bal op de kant te krijgen. Daarbij zag hij niet  dat mijn kleintjes onder zijn grote lijf verdwenen waren. En als ze weer boven kwamen hapte hij naar die koppies, want misschien is het een bal!

Kortom, mijn hondjes verdronken zowat door een te enthousiaste jonge labrador.

Ik ben in de sloot gestapt en mijn hondjes op het droge geholpen.

 

Met de eigenaar, en daar geef ik even een kleine opmerking over… (Een heel lieve maar vrij jonge meid die zo’n grote reu die vol hormonen zit niet onder controle heeft) afspraak gemaakt dat zij haar hond niet meer zou laten zwemmen als er kleinere honden waren. En natuurlijk kijk ik ook uit.

 

Je weet vaak wat je hond doet en hoe die reageert. Maar een enkele keer dus niet..

Ik ben uit het water geholpen door een erg aardige meneer die mij later zijn hand nog aanbood om de verloren slipper op de diepen. (Assepoester is er niets bij).

 

Maar ik was wel heel erg geschrokken. En mijn kleintjes ook. We hebben nog even door het park gewandeld. Ik had het gevoel dat het beter voor mijn hondjes was om er even te blijven en er weer wat rust te vinden.

                                                                                                                                                                                                                                          

Maar voor mij ook.

 

Afgelopen winter, toen het zo vroor, zijn er wat incidenten geweest met honden die door het ijs zijn gezakt. En als eigenaar of als hondenvriend ga je daar achteraan. We schrikken met elkaar en praten er later nog eens over. “Was je erg koud toen je thuis kwam? Hoe is het met je hond? Gaat het met iedereen weer goed?”

 

En zo ook met een zomerse “verdrinkingsredding”. Gaat het goed met jou? Hoe gaat het met je hond? Wat zullen we afspreken over wie waar mag zijn op een bepaald moment. Wij doen dat gewoon als hondeneigenaren. Deze hond die mijn hondjes zowat verzoop was een puber labrador… Over een jaar is het een wijze kerel en haalt die soort truken niet meer uit.

 

Maar zou het niet leuk zijn om eens een workshop te houden in het park met de mannen van “Lucky hondenschool” De ene hond reageert heftig op de ganzen, de ander op zwart witte honden, die weer op puppies.

Een workshop, a 10 euro per eigenaar. En dan eens met de mannen van Lucky kijken waarom een hond het wel goed doet in de ene roedel maar helemaal raar doet in een andere. Waarom sommige hondjes blijven blaffen. Waarom… En noem maar op.

 

Er is rond 10 uur een tekkel uurtje. Rond 11 wat loslopende. Rond 1500 uur ook weer wat mensen en honden.

Misschien leren we wat meer hoe we onze honden “parkvriendelijker” kunnen maken.

 

Usor Anonymus

 

———————————————————————————————————————————————————————————————————————————–

Het 5e wedervaren

 

Dinsdag 26 juni 2018

En daar zit ik weer. Onwijs te genieten van de 7! Zwaantjes die nu flinke kinder zwanen zijn. Pap en mam nog even trots en nog even zorgzaam terwijl de baby zwanen na 4 weken best flinkers zijn geworden. Ik vraag me wel eens af waar al die zwanen naar toe gaan. Ze blijven in ieder geval niet in het Sijtwende park.  Volgens mij krijgen ze van hun ouders een soort van aloude route code waar ze naar toe moeten om hun eigen plek en partner te vinden. Hoe dat werkt? Ik weet het niet. Ik lees wel eens wat. En heb gelezen over een soort van “dimensie” waar dier en mens hun plek vinden… Ik onderzoek het en vraag het me af.

Volgens dit soort boeken hebben we allemaal een soort van Plek of Plaats waar we ons het beste voelen of waar we behoren te zijn…

 

Ik loop in het Sijtwende park in alle seizoenen.  Dat is zo leuk om die periodes te ervaren. Je hebt heel “koude” routes. Dat je in de winter echt tegen te wind in loopt met je sjaal om je mond omdat het zo verhipte koud is. En als het stik heet is, zoek je die “koude routes” op voor een beetje koele wind of een bankje in de schaduw.

 

Ik loop vaak, heel vaak in het Sijtwende park met mijn 2 kleine hondjes. Tja ze blaffen, keffen wel eens. En ik roep ze ook wel eens. In de trant van “Fikkie hier hier hier!!” Hond niet onder controle. Maar gosh wat hebben ze een pret en ik gelijk ook. Ze spelen met andere honden, hondjes. Of zoals soms met een enorme grijze Wolfshond. Zijn schofthoogte is tot over mijn heup. Ik vind het geweldig om even met die hond op te lopen. Mijn 5 kilo hondjes ook. Die grotert van een kilo of 50 kijkt mijn hondjes aan met zo’n intens liefdevolle blik. Likt even hun snuit en bips, tja dat doen honden. En loopt dan weer intens tevreden verder. Mijn kleintjes ook. Je zal toch maar zo’n aandacht krijgen. Mijn hondjes kijken met een bepaalde verliefde blik naar meneer de Wolsfhond. Pff zo zouden wij eigenlijk ook wel willen zijn.

Maar als ik ze thuis bij mij op de bank heb of als we met z’n drie in 1 bed slapen zeg ik wel een zachtjes dat 2 grote wolfshonden in 1 bed niet zo’n pretje is.

Daarom heb ik voor jullie gekozen, zeg ik dan.

 

Mijn Plek is volgens mij het Sijtwende park. Waar ik heel veel lieve mensen heb ontmoet. En heel veel geleerd heb over hoe honden met elkaar omgaan. En ik na een periode van alleen zijn geleerd heb hoe met mensen om te gaan. Dat het gewoon leuk is om met iemand te praten. Dat “honden mensen” iets gemeen hebben met elkaar en daardoor eerder elkaar willen leren kennen. Net zoals honden aan elkaars bips ruiken, ruiken wij honden mensen ook een beetje aan elkaar. “Vind jij mij aardig, vind ik jou aardig, zullen we elkaar nog eens zien”. Vrijblijvend. Goed elkaar te zien.

En dat vrijblijvende groeit soms uit tot een leuke vriendschap.

 

Usor Anonymus

 

————————————————————————————————————————————————————————————————————————————–

 

Het 4e wedervaren,

 

10 december 2017

 

Zomaar een zondagmiddag. Wij, de hondeneigenaren en ik ook. We zitten binnen. Omdat het te nat en te koud is om met de hondjes aan de wandel te gaan. Maar ik geniet van de sneeuw, die ik zie vallen. De bomen voor mijn huis hebben op de oostkant een prachtige laag sneeuw.

 

Ik heb 2 kleine hondjes. Ze zijn te klein om door de sneeuw te lopen. Ze zouden met klonters sneeuw weer in de auto moeten. En dan nog 10 minuten naar huis. En dan.. het grootste probleem onder de douche. Eerst heel lauw dan wat warmer, dan weer wat warmer om de sneeuw er af te spoelen.

 

Ik mis mijn maatjes. Ik mis mijn dagelijkse wandeling. De hondjes missen het zeker. We spelen nu in de gang van onze flat.

 

En dan mail ik even een maatje van het park. Ze heeft een prachtige boom staan en stuurt me er een foto van. Met een Pauw er in. Ik weet niet wat het is maar ik ben het laatste jaar geobsedeerd door pauwen. Waarom hebben ze zo’n onwijs mooie staart? En wat geeft ze de drang om die zo nu en dan te laten zien? Het heeft eigenlijk totaal geen zin, omdat die grote staart alleen maar zorgt voor overlast voor een pauw. Het is zo onhandig. Sleep zo’n staart maar mee… Heel veel gewicht.

 

En dan denk ik aan ons park. Het onderhoud is wat minder geworden. Ik zie nog wel hoe mooi het ooit geweest is. De planten zullen het nog een paar jaar mooi houden. Maar als er geen onderhoud meer wordt gepleegd… Tja, dan wordt het een “gewoon” park. Voor mij is dat ook goed. Maar net als ik een pauw gewoon prachtig vind geniet ik van de pracht in het park. En ook de pret die de honden met elkaar hebben. Is het dan niet te combineren? Een heel mooi park en plezier voor de honden?

 

Het is Advent. Ik verheug me. Ik kijk uit naar Kerstmis met mijn familie. Maar ook naar de Kerstmiddag dat ik met mijn maatjes en de hondjes door het park wandel en we het met elkaar hebben over wat Kerstmis voor ons betekent. Net als de afgelopen jaren. De een vertelt over de kerkdienst. De ander vertelt over de kerstboom. De cadeautjes. De sfeer.

 

Het Sijtwende park is een plek om elkaar echt te zien, te spreken. Ik zie steeds vaker mensen zonder hond die zich even aansluiten aan de groep met honden. Omdat het gezellig is. Omdat mensen niet gemaakt zijn om al te veel alleen te zijn. We willen allemaal ergens bij horen.

Iedereen is welkom. Er is een roedel honden. En ook een roedel mensen.

Sluit je aan. Iedereen is welkom.

 

Usor anonymus

———————————————————————————————————————————————————————-

Het 3e wedervaren,

 

22 november 2017

 

Het is koud en guur geweest. We, dat zijn het vaste clubje, niet zo vaak samen geweest in het park. Maar gelukkig ontmoeten we elkaar zo nu en dan.

 

Ik mis mijn dagelijkse dagwandeling met mijn maatjes. Mijn hondjes ook merk ik. Ze zijn onrustig. En ik eigenlijk ook.

 

Als ik dan weer in het park kom is het een soort van thuiskomen. Ik zie de planten die nu echt aan het afsterven zijn om tot rust te komen voor de winter.

 

Ik zie de zwanen. Gek de hele familie is nog bij elkaar. Hoort dat wel? Moeten ze niet uit elkaar gaan om allemaal een eigen gezin te stichten? Toch eens op zoeken op internet hoe dat gaat met zwanen.

 

Hee fijn! Daar komt een van mijn parkmaatjes met haar honden. De grootste begroet me als altijd met een dikke knuffel, dat is grote poten om me heen en heel veel gegrom en geblaf. Ik zet me even schrap om deze begroeting op me af te laten komen. En daar komt nr. 2. 1 turf hoog maar net zo enthousiast. Ook gespring en geblaf.

 

Dat maakt een mens toch blij? 2 honden die het leuk vinden om mij weer te zien.

 

Ik begroet de baas van deze 2 blije honden. We lopen even arm in arm. Omdat we soms behoefte hebben aan menselijk contact. We voelen elkaars warmte even. Praten en maken een afspraak om gauw weer eens een kop koffie met elkaar te gaan drinken.

 

De vier honden rennen met elkaar naar nergens maar zijn ook zo onwijs blij elkaar te zien. We zijn een soort familie van elkaar geworden. En dat vonden we zomaar in een park in Voorburg.

 

Usor Anonymus

———————————————————————————————————————————————————————-

Het 2e wedervaren,

 

19 juni 2017

 

We zitten met een stel trouwe Sijtwendepark bezoekers te puffen en te blazen. Wat is het warm! Ja, jeetje, warm hè? Oef wat warm. Had jij het ook zo warm in de auto? Oh, ben jij helemaal komen lopen? Wat dapper. Warm hè? Tja warm.

 

Wat heerlijk om een minihittegolf met elkaar te kunnen delen. We hebben ons vaste cluppie verplaatst van de “kronkelbank” naar het bankje aan de achterkant van het park. Weer een heel ander uitzicht.

 

Het gesprek gaat over de zwanen. Er waren 5 kleintjes. We hebben weken lang gefluisterd als we langs het nest liepen. “Wat doen ze het goed het zo met elkaar”. En we waren collectief blij dat meneer en mevrouw zwaan eindelijk besloten hadden om niet meer op het fietspad, maar op de strook groen van het park, hun gezin te stichten.
Maar waar is het stel? Speculaties…
Zijn ze gevlucht? Of vrijwillig geëmigreerd?
Een zeer actueel onderwerp momenteel. En zo filosoferen we even door op “vluchten, vechten of kunnen emigreren”.

 

Usor Anonymus

———————————————————————————————————————————————————————-

Het 1e wedervaren,

 

17 juni 2017

 

Het is zo’n koude februari dag en ik zit op een steen in het Sijtwende park. Ik kijk eens om me heen.  Het is zo koud. En alles lijkt te slapen. Ik kijk naar de Rododendrons en ik weet dat ze over een paar weken weer groener zijn. Oké, Rodo’s zijn groenblijvend zoveel weet ik ook. Maar het groen in februari is anders dan in maart of april. Die stenen zijn wel heel mooi geslepen. Of zijn ze enkel uitgebikt? Ik heb ooit een beeldhouwcursus gedaan en kwam met heel veel moeite en heel veel hulp door een zeepsteen van 10 bij 15 cm. Hoe is dit gedaan? En hoe zijn die stenen hier terecht gekomen? Stonehenge komt even op in mijn gedachte.

 

Ik roep mijn hondjes bij me en we lopen verder. Ik kijk toch maar eens op het paaltje wat aangeeft dat die achteloos neergeworpen stenen het sterrenbeeld “De grote beer” voorstellen.

 

Ik kijk op mijn arm… en ja hoor. Het ís de Grote beer.

 

Ik loop nog een eindje door met mijn doggies. Blij te weten dat de kunstenaar de sproeten op mijn arm exact op de juiste plek in het park heeft neergezet. Want daar staat de Grote Beer het meest perfect op.

 

Ik knuffel nog wat honden, maak nog even een praatje met de andere park gebruikers en ga met een tevreden en opgewekt gevoel naar huis.

 

Usor Anonymus

——————————————————————————————————————————————————–

 

 

 

 

3 gedachten over ““Bijzondere geluiden uit Sijtwende””

  1. Dank je wel Rini. Ik vond het ook een gezellig praatje. Zomaar even. En mijn hondje is dol op knuffels. Dus kom vaker even honden knuffelen als je wil en vooral ook voor dat praatje.

  2. Zo jammer dat gezeur over ons mooie park ben er al weken niet meer geweest je kan nergens meer lopen of een balletje gooien door de groten hopen poep van de ganzen en zwanen kom al lang in het park maar heb nog nooit vechtende honden gezien alles gaat gemoedelijk hoop echt op een goeden oplossing

  3. Vandaag naar aanleiding bericht in het krantje met mijn scootmobiel naar het
    Sijtwendepark geweest. Heerlijk om daar rond te rijden. Heerlijk om daar naar de spelende honden te kijken en…vriendelijke dames te ontmoeten die even hun hond
    aanbieden om even te knuffelen en te aaien. De bekende remedie voor oudere mensen om je wel bij te voelen. Zeker voor vroegere hondenbezitster die er helaas
    geen hond meer op na kan houden. Dus alstublieft geen hondekooi. Hondepoep?
    Ik heb alleen grote plekken ganzepoep gezien. Jammer. Verder waren er geen
    hordes honden.sugestie; een soort parkwachter, die ook de ganzepoep opruimt.
    Werkgelegenheid en betere geldbesteding in plaats van een hondekooi.

Een reactie plaatsen

↓